Trappend over de valse hellingen van Zuid-Portugal waren we aan de laatste etappe begonnen. Vanaf Lissabon reden vriendin Y. en ik vorige zomer in twee weken naar Sagres, het Zuidwestelijkste puntje van Europa. Het was snikheet en elke paar kilometer moesten we stoppen om vocht bij te tanken.

Een lekke band, een gesneuvelde kettingkast en weigerende remmen hadden we al overleefd, maar vandaag ging alles voorspoedig.

We rijden door de hoofdweg van Vila do Bispo als we een van die door ons zo geliefde Portugese bakkertjes zien. Het zal de laatste zijn op onze weg, dus we veroorloven onszelf een korte stop voor de bekende pasteis de nata (gebakje met room) en wat water.

Een jongen met een golden retriever naast ons op het terras verbaast zich over onze onderneming. ‘Zijn jullie met al die bagage onderweg? Op die fietsjes? Hoeveel kilometer rijden jullie dan?’

Na het vragenvuur vertelt hij dat we ’s avonds echt terug moeten komen want er is al een paar dagen een expositie aan de gang (de Agroexpo) en vanavond is de slotavond met veel muziek. We nemen afscheid van hem en beloven ’s avonds terug te komen.

Een half uur later komen we moe maar voldaan aan bij ons hotel, waar de azuurblauwe zee ons tegemoet schittert. Hier houdt de wereld heel even op. En ons fietstripje ook. Bezweet, in onze stinkende kloffies stappen we de lift in en kijken recht in de donkere ogen van een vriendelijk lachende Portugees.

Hij is klein maar niet onaantrekkelijk. Of we zin hebben iets te drinken? ‘Jazeker!’ wil ik roepen, maar het verlangen naar een douche en het laten rusten van de pijnlijke spieren houdt me tegen en beleefd sla ik het aanbod af.

We genieten in het zonnetje, eten ameijoas (venusschelpjes) aan de haven en worden rozig van de witte wijn. Het bed roept, maar ja, zo’n laatste avond moet ook gevierd worden.

En had die jongen met de golden retriever niet gezegd dat er een leuk dorpsfeest was in Vila do Bispo? 'Zo’n knus feestje met van die Portugese boeren die zelfgemaakte wijn drinken en hun gitaar tevoorschijn toveren', zeg ik nog om vriendin Y. over te halen. ‘Heel even dan’, zeggen we tegen elkaar als we in de taxi stappen.

In Vila do Bispo blijkt het dorpsfeest even iets anders dan wat we in gedachten hadden. Geen boeren, geen zelfgemaakte wijn. Het is een drukte van jewelste, er is een kermis, een grote tent als expositieruimte en een gigantisch professioneel podium, midden op het dorpsplein.

De band begint te spelen en honderden mensen gaan uit hun dak. We dansen tot in de vroege uurtjes en met de zwoele Portugese klanken nog in het oor, rollen we ons bed in.

De volgende dag willen we toch weten wie nu die zanger is met die lekkere stem en swingende liedjes zodat we een cd van hem mee naar huis kunnen nemen. Als we op internet kijken blijkt hij João Pedro Pais te heten en wel heel erg te lijken op die jongen uit de lift…